ارزیابی اختلالات زبانی/سوادآموزی کودکان مدرسه رو : برگرفته از کتاب, a guide to clinical assesment and professional reporting writting in speech pathology: بخش ۶



جدول 5-10: ارزیابی مهارت های روایت کردن و سوادآموزی آزمون/ مولف/سال/ناشر بازه سنی توضیح آزمون سوادآموزی و زبان(ALL) پیش دبستانی-کلاس اول زبان درکی, دانش مفهومی پایه, درک شنیداری, دانش الفبایی و آگاهی از نویسه,آگاهی واجشناختی آزمون خواندن شفاهی گری(GORT-4) 18:11-6:0 سرعت, صحت, روانی و درک خواندن آزمون های تشخیصی خواندن گری(GDRT-2) 13:11-6:0 خواندن شفاهی, شناسایی حرف/کلمه, تحلیل آوایی, خواندن واژگان, خواندن بامعنا آزمون های خواندن بی صدا گری(GSRT) 25:11-7:0 درک خواندن بی صدا آزمون موفقیت تحصیلی فردی پی بادی(PAIT-R/NU) 22:11-5:0 اطلاعات عمومی, بازشناسی خواندن, درک خواندن هجی کردن, ریاضی, بیان نوشتاری آزمون تشخیصی3 ریاضی 21-4:6 مفاهیم پایه, عملیات های عددی, کاربردها, حل مساله ریاضی آزمون زبان روایتی 11:11-5:0 درک داستان, بازگویی و فرمول بندی روایت اصلی آزمون درک خواندن (TORC-3) 17:11-7:0 درک خواندن بی صدای واژگان, جملات و پاراگراف ها آزمون زبان نوشتاری(TOWL-4) 17:11-9:0 جنبه های معنایی,صرفی-نحوی و روایتی خواندن آزمون هجی کردن نوشتاری(TWS-3) کلاس 1-12 هجی کردن نوشتاری بر اساس دیکته شفاهی ارزیابی زبان نوشتاری(WLA) 18:0-8:0 بیان روایتی و توصیفی نوشتاری آزمون های تسلط بر خواندن وودکوک 75+ - 5:0 مهارت هایدستکاری, بازشناسی, درک کلمه, شامل مترداف, متضاد, قیاس ها, و درک متن دقیقا به خاطر این محدودیت های آزمون های رسمی است که در فرایند ارزیابی باید سنجش های غیررسمی گنجانده شوند. در حالی که ابزارهای ارزیابی رسمی امکان شناسایی نقاط قوت و ضعف خاص را فراهم می کنند، ارزیابی های غیررسمی امکان ارزیابی تعامل بین طیف وسیعی از مهارت ها را در یک بافت پویا تر و احتمالا طبیعی فراهم می سازند. بنابراین، برای مثال می توان تاثیر پیچیدگی جملات بر استفاده از واژگان, تاثیر شفاهی یا نوشتاری بودن برونداد بر فرمولبندی آن، و تاثیر آشنا بودن محتوای ارائه شده بر درک متن را تعیین کرد . ابزارهای ارزیابی غیررسمی انتخاب ابزارهای ارزیابی غیررسمی نیز به سن و سطح رشدی تخمین زده شده کودک و همچنین جنبه از زبان، تعامل شناختی-زبانی، یا مهارت مرتبط زبانی موردنظر بستگی خواهد داشت. به طور کلی، ارزیابی های رسمی را می توان به گفتمان و تکالیف مبتنی بر برنامه درسی طبقه بندی کرد. این ارزیابی ها ممکن است شامل ارزیابی های پویا و نمونه کارهایی باشد, که مجموعه سازمان یافته ای از کارهای کودک، مانند خواندن کارنامه ها، نمونه های نوشتار، و پروژه های مختلف مربوط به مدرسه (لیپسون و ویکسون، 2009) را شامل می شود. ارزیابی های غیررسمی میتواند شامل گوش دادن و صحبت کردن و همچنین فعالیت های خواندن و نوشتن باشد. این ابزارها ممکن است مستلزم استفاده از چک لیستها و مشاهدات یک به یک در داخل محیط بالینی و یا به عنوان جزئی از یک گروه در کلاس درس باشند. اگرچه چندین آزمون رسمی جهت بررسی مهارت های گفتمان توسعه یافته اند، نیاز است که فرایند ارزیابی شامل جمع آوری و تجزیه و تحلیل یک یا تعداد بیشتری از گفتمان های طبیعی و یا نمونه های مبتنی بر برنامه درسی باشد. درمانگر ممکن است تصمیم بگیرد که هر دو نوع نمونه شفاهی و کتبی را به صورت ترکیبی از سبک های گفتمان مختلف، بسته به سن و سطح رشدی کودک, انتخاب نماید. تکالیف مورد استفاده شامل درخواست از کودک جهت: (1) ساخت یک داستان در مورد تصویر، (2) گفتن داستان یک تجربه شخصی، (3) بازگویی یک داستان خوانده شده قبلی، (4) توضیح چگونگی انجام یک فعالیت و یا یک هدف، و (5) پاسخ به سوالات باز مطرح شده از متن ارائه شده قبلی، چه گفتاری و چه نوشتاری, می باشد. این فعالیت ها فرصتی را برای بررسی طیف وسیعی از نقاط قوت و ضعف مختلف، مانند: (1) تناسب و تنوع واژگان، (2) ساختارهای نحوی، صرفی و واجشناختی، (3) انسجام متن و استنباط، (4 ) سازماندهی سلسله مراتبی کلی و یا ساختارهای بزرگ مقیاس و ارتباط آن با جزئیات فردی و ساختار زبانی و یا ساختارهای خرد، (5) هجی کردن، و (6) اجرای قراردادهای نوشتن فراهم می سازد. سبک های گفتمان عبارتند از: (1) مکالمه (2) پرسش / پاسخ، (3) روایت، و (4) توضیحی. در سبک روایت، آزمونگر ممکن است از (1) بازگویی ها (صحبت در مورد تجارب گذشته در حضور کسانی که تجارب را به اشتراک گذاشته اند)، (2) شرح وقایع(صحبت در مورد حوادث جاری)، (3) گزارش ها (صحبت در مورد تجاربی که با شنونده مشترک نیستند)، و (4) داستان ها (روایت های کاربردی) (هیث، 1986) نمونه گیری کند. آزمونگر در سبک تفسیری، ممکن است از: (1) گفتمان های توصیفی / برشمردن ، (2) اقناعی، (3) مقایسه / هم سنجی، (4) رویه ای، (5) مساله / راه حل، و (6) علت / اثر (اوکرینت، 2006) نمونه گیری می کند. جمع آوری نمونه از تمام این سبک های گفتمان نه عملی و نه مطلوب است. در عوض، درمانگر نیاز دارد که یک نمونه بیانگر از انواع گفتمان ها را به دست آورد که نمایی از مبادلات ارتباطی مربوط به تجارب تعاملی-اجتماعی و علمی کودک را بازتاب دهند. این مبادلات ممکن است , بسته به خواسته های تکلیف و توانایی کودک برای انطباق با این خواسته ها, شفاهی تر (یعنی، دارای ساختار غیررسمی) و یا علمی تر (یعنی، دارای ساختار رسمی) باشند. هنگامی که تکالیف گفتمان اجرا شد، درمانگر باید شاخص ها، سیستم کدگذاری یا رویه های مناسب برای تجزیه و تحلیل نمونه را انتخاب کند. تجزیه و تحلیل استفاده واژگانی ممکن است با استفاده نسبت نوع/تعداد (TTR) (تمپلین، 1957) انجام شود، که نسبت کلمات متفاوت به مجموع کلمات موجود در نمونه می باشد. اگرچه روایی و پایایی TTR ممکن است بسته به حجم نمونه و بافت و همچنین سن کودک تغییر یابد، اما یک ابزار بالینی مفید برای اندازه گیری تنوع واژگانی (هس، سفتون، و لاندری، 1986) است. TTR از طریق شمارش و تقسیم تعداد کل کلمات (NTW) نمونه به کل کلمات متفاوت (NDW) محاسبه می شود. برای مثال، اگر یک نمونه 100 گفته ای شامل مجموع 500 کلمه باشد، که 200 کلمه از آنها متفاوت هستند، TTR 0.4 (40٪) خواهد بود. هر چه این نسبت بالاتر باشد، تنوع واژگانی مشاهده در نمونه بیشتر خواهد بود. همچنین، یک اندازه گیری ساده تنوع واژگانی می تواند شمارش تعداد کلمات مختلف (NDWs) موجود در نمونه باشد. پل (2007) داده های مربوط به محدوده طبیعی NDWs و NTWs برای کودکان بین 5 و 11 ساله را فراهم می کند. به عنوان مثال، محدوده طبیعی NDWs برای کودکان 5 ساله 156-206 است. این محدوده در کودکان 7 ساله 173-212, برای 9 ساله ها 183-235و برای کودکان 11 ساله 191-267 می باشد. تجزیه و تحلیل نحو و صرف در کودک مدرسه رو باید فراتر از محاسبه میانگین طول گفته و یا جمله ساده خبری باشد. علاوه بر این، واحدهای مختلف جهت تجزیه و تحلیل پیشنهاد شده اند که به شفاهی یا کتبی بودن گفتمان بستگی دارد. واحد ارتباطاتی (CU) متشکل از یک جمله مستقل و توصیف کننده (لبان، 1976) عمدتا در گفتمان شفاهی استفاده می شود، در حالی که واحد انتهایی (T-واحد) متشکل از یک جمله اصلی و تمام جملات تابع یا وابسته متصل به آن، که توسط هانت (1965) توسعه یافته است، برای نمونه کتبی (نوشتاری) استفاده می شود. تجزیه و تحلیل ها ممکن است از طریف اندازه گیری تعداد متوسط کلمات در هر واحد CU یا TU انجام شود. در گفتمان نوشتاری، ممکن است از طول جمله (تعداد کلمات در هر جمله) و شاخص وابسته سازی (تعداد میانگین جملات، اصلی و پیرو، در واحد T) برای اندازه گیری شکل های پیچیده تر جملات استفاده شود (اسکات، 1988؛ اسکات و استوکس ، 1995). در این تجزیه و تحلیل ها، جملات واحدهای زبانی کلیدی هستند که بلحاظ طول و تراکم متفاوت خواهند بود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.