اشک ؛ عزلت …


(دو غزل از  40 سال پيش)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ديشبم   در  کنج    عزلت     باز     ياري    کرد   اشک
زعفران زار        رخم      را       آبياري       کرد   اشک

شد   برون   از   سينه    سير آسمانها      کرد      آه
اوفتاد     از     ديده      اما    خاکساري     کرد  اشک

تا     نخشکد    با    خزان    عمر    کشت          آرزو
چشمه   چشمه    کار    ابر    نوبهاري     کرد   اشک

از  رخانم  کس   غبار   غم     به    دورانها    نشست
شد برون از  چشمه هاي  چشم  و  ياري  کرد  اشک

کودک   شر     بيشتر     خوار      معلّم     مي شود
اوفتاد    از  چشم   من    تا   بيقراري     کرد   اشک

تا    که    بنياد    غم    از    ويرانه ي   دل    بر  کند
پير  ما  از  ديدگان   چون  سيل   جاري   کرد   اشک.
(2)
کنج   عزلت    باز   با       ياد     تو     خلوت      کرده ام
گلشن     تنهايي ام      را      با      طراوت       کرده ام

با      لب      پيمانه       پيمان       مودّت        بسته ام
باده ها      نوشيده ام    تا    ترک     محنت      کرده ام

مردم  چشم   مرا  ، چون   شيخ   با   مصحف  چه   کار؟
تا      کتاب      عشقبازي      را       تلاوت       کرده ام

نفحه اي   از   گردش  کوي   تو    در   من    بوده  است
در      غزلخواني     اگر      تعريف       جنّت      کرده ام

در     کمال    تنگدستي    با     مناعت     خويش     را
بي نياز      از      منّت      ارباب        دولت     کرده ام

بيشتر      در        زندگي        نامهرباني       ديده ام
«خوش عمل»  با     هر   که    ابراز    محبت   کرده ام.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.