خداشناسى در كشاورزى‏

کشاورزی از دیرباز برای بشر نقشی اساسی ایفا کرده و زندگی بدون آن، با مشکل جدی مواجه می شود، چرا که حیات هر انسانی به آن گره خورده است. جایگاه مهم کشاورز و کشاورزی در فرهنگ اسلامی به خوبی روشن است و از قرآن گرفته تا انبیاء و اهل بیت (علیهم السلام)، همگی انسان را به این کار و تفکر در آن تشویق نموده اند.
اما جدای از ایجاد محصول و تبع آن تولید انواع غذاها که به واسطه کشاورزی و درختکاری و باغبانی صورت می گیرد، این نکته حائز اهمیت است که انسان از طریق این کار با علم و قدرت بی منتهای خداوند متعال را آشنایی پیدا می کند و در نتیجه پایه های اعتقادی او مستحکم می شود، زیرا:
1. اوست كه بادها را مى‏ فرستد و ابر را ایجاد مى‏ كند و به ‏وسیله باران زمین مرده را زنده مى‏ كند؛ (وَاللَّهُ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَاباً فَسُقْنَاهُ إِلَى بَلَدٍ مَّیِّتٍ فَأَحْیَیْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا كَذلِكَ النُّشُورُ)(1).
2. اوست كه به‏ وسیله نزول باران، میوه‏ ها را از دل زمین خارج مى‏ كند؛ (اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ وَأَنزَلَ مِنَ السَّماءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ).(2)
3. اوست كه میوه ‏هاى رنگارنگ مى ‏آفریند؛ (مُخْتَلِفاً أَلْوَانُهَا).(3)
4. اوست كه به ‏وسیله آب باران، زراعت و زیتون و خرما و انگور را براى شما مى‏ رویاند؛ (یُنبِتُ لَكُم بِهِ الزَّرْعَ وَ الزَّیْتُونَ وَ النَّخِیلَ وَ الْأَعْنَابَ وَ مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ إِنَّ فِی ذلِكَ لَآیَةً لِقَوْمٍ یَتَفَكَّرُونَ).(4)
5. اوست كه زارع حقیقى است، نه انسان؛ (ءَأَنتُمْ تَزرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ).(5)
6. اوست كه آب را به سرزمین خشک و بی آب و علف مى‏ فرستد؛ (أَنَّا نَسُوقُ الْمَاءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ).(6)
7. اوست كه خورشید را وسیله زنده شدن طبیعت قرار مى‏ دهد؛ (سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ).(7)
8. اوست كه زمین را براى شما رام قرار داد تا كشاورزى كنید؛ (جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا).(8)
9. اوست كه زمین را به ‏وسیله درختان، مزیّن و زیبا قرار داد؛ (إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِینَةً لَّهَا).(9)
بنابراین وظیفه انسان این است که در برابر این ‏همه لطف، اولًا درست استفاده كند و طغیان نورزد؛ (كُلُوا مِن طَیِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَ لَا تَطْغَوْا فِیهِ)(10)، و ثانیاً اسراف نكند و حق محرومان را نیز بپردازد؛ (وَ آتُوا حَقَّهُ یَوْمَ حَصَادِهِ وَ لَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَایُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ).(11)


پی نوشت:
1. فاطر، 9.
2. ابراهیم، 32
3. فاطر، 27
4. نحل، 11
5. واقعه، 64
6. سجده، 27.
7. ابراهیم، 33.
8. ملك، 15.
9. كهف، 7.
10. طه، 81.
11. انعام، 141.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.