شرایط شوخی و مزاح

در اسلام، خنده، شوخی و تفریح سالم امری جایز شمرده شده و در برخی موارد نیز از ثواب برخوردار خواهد بود. رسول گرامی اسلام فرمودند: «أَفضلُ الأَعمالِ بَعدَ الصَلاةِ إِدخَالُ السُّرُورِ فِی قَلبِ المُؤمِنِ بِمَا لا إِثمَ فِیهِ؛(1) برترین اعمال بعد از اقامه نماز، شاد کردن دل مومن است؛ البته از طریقی که گناه در آن نباشد.» 

شوخی کردن به هر قیمتی درست نیست و نباید حدود و شرایط آن زیر پا گذاشته شود، در غیر این صورت باید منتظر عواقب آن ماند. یکی از عواقب شوخی زییاد و بی مورد، شکسته شدن حرمت ها و به وجود آمدن نزاع و دشمنی است. امیر المومنین علی (علیه السلام) فرمودند: «کَثرَةُ المِزاحِ تَذهبُ البَهاءَ و تُوجِبُ الشَّحناءَ؛(2) شوخی زیاد، ارج و احترام را می برد و موجب دشمنی می گردد.»

بنابراین اگر شوخی و مزاح در حد طبیعی و بدون اذیت و آزار کسی یا تمسخر فرد یا گروهی خاص باشد، امری پسندیده بوده و می تواند سبب جذب دیگران شود و در نتیجه دوستی ها را گسترش دهد.


پی نوشت:

1. مناقب آل أبیطالب علیهم السلام، ج 4، ص 75.

2. غررالحکم، ج 4، ص 597، ح 7126.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.